Wednesday, October 12, 2011

pagsabog ng libog na diwa


NOTE: ang tulang ito ay para lamang sa malalayang kaisipan. :)

Maraming salamat!

~
buhayin aking libog
hubaran aking diwa

hayaang pagnanasa
maghari at manawa 

lalaban kong bawat halik
dadakutin ang pagsabog
kalayaang kay tagal nang nanabik
nangangalmot sa bubog 

hagurin ng maraming dila
hayaang nang mangamoy

o kay sarap!

ang hiwang tumutula
libog na humihiyaw, nanaghoy

sa sarap ng paglaya
ng diwang ikinubli
sa tigang na panloob


 ~
--10/13/2011 --

sa SAPATOS kung PAG-IBIG ay AKO (ano raw?)


Makatlong beses akong nag-ikot sa tindahan ng sapatos sa isang department store sa Ayala. Pangatlong department store na ito na aking ginalugad para makahanap ng sapatos na sasabay sa lakad ng aking mga paa. Minsan na akong nahumaling sa sapatos at itinigil ko na iyon matagal na. Ngayon, nanunumbalik ang aking kahunghangan sa paglalakad ng napakarami mahanap lang ang sapatos na sukat para sa aking mga paa.

Hinahanap ko ang isang sanaysay na misang isinulat ng aking kaibigan tungkol sa sapatos at pag-ibig. Pinadama niya sa akin kung paanong ang pag-ibig ay tulad ng pagsusuot ng sapatos. Ito ang ilan sa mga ideya ng kanyang sanaysay ayon sa aking pagkakaalala:

1. Matatagpuan mo ang sapatos na pagkaganda ganda ngunit hindi naman kumportable ang iyong mga paa. Masakit ito kapag iyong nilalakad. Tila pag-ibig, gwapo siya o maganda pero hindi ka naman masaya. Okey lamang siyang ipakita sa mundo pero hindi ka talaga masaya na siya ang kasama mo sa pag-ibig.
2. Perpekto ang sapatos at ito ang paborito mo sa lahat ng sapatos na naisuot mo na. Ngunit dahil ito ang parating mong ginagamit, napupudpod na ito. At kahit napupudpod na, masarap pa rin ilakad ang sapatos na ito. Nagagawa mong dalhin ito sa iba't ibang lugar. Hanggang isang araw ay nasira na ito at hindi mo na talaga maaring abusuhin. Wala na, wala na ang sapatos. Parang sa pag-ibig, may kapaguran din kung aabusuhin mo ang paborito mong mangingibig.
3. Sa isang department store ay may nakita kang sapatos. Gustong gusto mo ito dahil eksakto ito sa iyong paa, masarap ilakad nung minsang sinukat mo ito, at gusto gusto mo ang disenyo. Ngunit hindi mo binili sa unang beses na hinaplos mo ito dahil sa pag-aalinlangan- agam agam na baka may makita kang hihigit pa rito. Kaya't pinag-isipan mo nga muna ng isang linggo. Pagbalik mo ay nawala na ang sapatos, iba na ang nakabili. Tila pag-ibig yan, eksakto na ang lahat ng pagkakataon ngunit ang puso mo ay may alinlangan. Kung kailan naisip mo nang kunin, nakuha na pala ng iba.

Ang sapatos, tsinelas o sapin sa paa ang araw araw mong kasama kahit saan ka man magpunta. At sa bawat yapak nito, may dala itong aral o di kaya paghahambing sa pag-ibig at buhay na kapupulutan mo ng mga aral o kahit man lamang magagandang konspeto.

Kung si Rizal ay may anekdota sa kanyang tsinelas. Ako naman ay minsang nagsulat ng ukol sa paghihirap kong makahanap ng sapatos na pinamagatang 81/2. Ang sukat kasi ng aking paa ay minsan8, minsan 8 1/2.  Mahirap makatagpo ang isang sapatos na sakto sa aking paa. Tila isang pag-ibig, mahirap makatagpo ng pag-ibig na aakma sa akin.

Napakaraming oras na ang aking iginugol sa paghahanap ng sapatos. Ngunit hindi naman ako susuko basta ang nais ko lamang ay madadala ako ng aking sapatos sa mga nais kong marating. Nais kong ang aking sapatos ay hindi ako papasakitan sa bawat hakbang ng aking mga paa. Hindi ako mapapagod sa paglakad upang makapili ng sapatos.

At kung sa pag-ibig man ay mapagod na, nais kong kahit man lamang sa mga susunod na sapatos na aking aangkinin ay mapapangiti akong muli sa mga paglakad, mga pag-akyat, mga pagtakbo, at bawat paghakbang ng aking paglalakbay.

MANYIKANG PAPEL


Aking paglaki'y maraming paglalaro
Sa ilalim ng buwa'y tagutaguan
Tayaang may langi't lupang biro-biro
Nagtatampisaw sa pinatak ng ulan

Hindi ako humawak ng mga manyika
Ngiti lamang ay matigas, walang buhay
Kagandahang taglay sa mata'y dalita
Ng batang walang malay nang nahahalay

Ang pagsulat ko'y hugot ng inspirasyon
Mga alon ng pagtibok aanurin
Huhuli ng pantig na may paglalayon
Takbuhan, habulan ng mga damdamin

Walang katiting na nasa ang pumantig
Para lamang tumula ng bahaghari
May sinag na bumubulag, kinikilig
Pagdaka ng nasabik na pagwawari

Baldado nang makatula't makasulat
Isang bersiyon ng manyikang nahubog
Sa makataong damdami'y nasasalat
Hawak ang panulat na gustong sumabog


--09/08/2011--

tsokolate kong sabik sa kahon


mabango ang kahong nagmula sa tate
malaki saking mga paslit na mata
nasa loob ang kay raming tsokolate
gustong gusto ko nang magbukas, ngumata

sa loob kaya ay naroon si mami
pagkasabik at pagtatangis sa kan'ya
tulad ng mga tsoklate'y marami
makasama s'ya ay tunay kong haraya

ang samyo nitong kahon ay natatangi
maraming mga damit, mga laruan
pinaghihirapan ni dadi sa saudi
dito sa ami'y pinagkakaguluhan

mula sa kahon kaya ay bubulaga
si dadi'y nagtatago, bumubungisngis
makasama s'ya, sa aki'y mahalaga
sa muling pagsilay, sya'y aking i-kikiss

sa malaking box magbabahay-bahayan
baka nag-iwan sila rito ng halik
kahit dito sila ay mararamdaman
saking pangarap kami ay hahagikgik

sa pagdating nila ako'y maghihintay
pagkalapag ng kahon ay mag-aasam
sa eroplanong sila sana ang sakay
pauwing pinas, ito'y aking dasal

-- 09 / 24 / 2011 --
salamat sir manny. B)

~



Monday, June 27, 2011

Bago Matuyot ang Aking Pluma

Gusto ko na ulit sumulat.
Nais ko nga ay muling mangatha
Ng mga talinhaga
Sa buhay
Sa pagkakaibigan
Sa pag-ibig

Nais na muling pumintig
Ng mga daliri kong tatakatak
Sa mga letra ng mga himig

Nais ko na muling masambit
Ang mga salitang kakalabit sa puso
Ng mga mambabasang
Ngingiti
Makikiliti
At magagambala
Sa mga ideyolohiyang pang-akin lamang

Nais kong angkinin ang bawat pantig
Na nangungusap sa pagpintig ng aking pusong
Natitigang sa pansin
Ng pag-ibig na nawawalay

Saan ko naman kaya
Huhugutin ang mga damdamin
Titibok sa aking pagtula
Saan ko hahanapin
Ang pagmumulang
Ng mga talinhagang
Sasayaw sa aking mga katha

Hindi pa rin nawawala
Ang pag-asang bukas
Muli akong susulat
Muli ako'y magsisiwalat
Ng mga talinhaga
Ng metaporang babalangkas
Sa aking damdamin

Saturday, June 18, 2011

Sa Bangis ng mga Alon

minsan, ako nga ay umibig, nagsimulang manalinhaga at napasarap sa pagtula. ang sarap nga sa damdamin na malaya akong nakakasulat ng mga pananalinhaga ng pag-ibig at mga damdamin. mahigit isang taon din akong naging masaya, malungkot, at madamdamin dulot ng pananalihaga at pag-ibig. mas madalas na napagharian ako ng pagmamahal. lagi kong nakakalimutan ako ay namumuhi at nasasaktan. dahil lamang sa isang matamis na tinapay o di kaya sa isang magandang ngiti ng aking irog, lahat ng aking galit ay natatabunan ng pagmamahal at pagpapatawad. mahigit sa isang taon akong naging tanga sa pag-ibig na hindi ko man lamang sigurado  kung minsan nga ba ay naging totoo ito.

matapos ang isang malaking dagok na gumising sa aking kahibanggan, pagod na akong manalinhaga. gustong gusto ko ang panunula. isang napagandang pangyayari ng buhay ko ang bawat panahon na makakatapos ako ng tulang inaalay para sa isang minamahal. ang sarap sa pakiramdam na ang bawat pananalinhaga na aking binibitawan ay may damdamin, may laman, at may pinatutunguhan. kasama ng bawat kataga ay damdaming minsang kinimkim at dagling pinasabog.

paanong nasasabi at naitutula ang pagmamahal kung hindi ito nararamdaman? kung ito man ay nararamdaman, bakit hindi makayang panindigan? ano nga ba ang paninidigan? paano mo paninidigan ang dapat mapanindigan? ano ang hindi sumasapat sa pag-ibig na laan para sa isang tao? mayroon bang oras na ako ay humingi ng higit sa aking naibibigay? oras, katotohanan, pagtitiwala-- mas may hihigit pa ba sa simpleng kahilingang ito?

pagod na akong manalinhaga. pagod na akong sa bawat tanong ko ay sasagutin lamang ako ng talinhaga. simple lamang ang hiniling ko ngunit hindi man lamang nakayang ibigay. o baka naman ang simpleng bagay na aking hiniling ay isang kumplikadong bagay at kahit na kailan man ay hindi makayanang magawa.

minsan nga akong umibig at umiibig pa ngunit ako ay pagod na. tao lamang akong napapagod din. tapos na akong manalinhaga at manula. ang sarap ng panunula ay kasing sakit ng pagtarak ng isang daang punyal sa aking puso. ang pag-ibig ay napapalitan ng galit sa bawat katanunggang hindi masagot, sa bawat kasinungalingan pinatotohanan.

walang bakas ng damdamin sa aking paningin. wala akong nilisan dahil ako ang nilisan. ang tanging tinapos ko ay ang pagyurak sa aking pusong nagmamahal. hindi ko ninais na ikaw ay mag-isa. kung muli mong babalikan ang mga pangyayari, ikaw ang humiling na lisanin kita, ikaw ang nais mapag-isa, ikaw ang nagsimula ng pagtatapos.